Jesienna panzanella z brukselek i dyni

Jakoś mniej lub bardziej po nowym roku na blogu zwykło się pojawiać podsumowanie ulubionych książek kucharskich ubiegłego roku. Książki to wciąż jedyne rzeczy, których kupowaniu nie mogę się oprzeć, choć ubiegły rok był w tej kwestii nieco inny. Odpuściłam sobie większość nowości na rzecz lektur, które pozwoliłyby mi drążyć tematy, które w pieczeniu najbardziej mnie fascynują. W większości dość stare wydawnictwa wygrzebane gdzieś na aukcjach internetowych, z nieco obciachowymi zdjęciami, ale za to jakie inspirujące! I choć bardzo chciałabym pokazać Wam kilka swoich „retro” nabytków, jest to niestety niemożliwe. Cała moja kolekcja, którą uzbierałam tutaj przez ponad trzy lata trafiła do papierowych kartonów i niedługo uda się w długą podróż za siedem mórz i rzek na stary kontynent :) Przed nami kolejna przeprowadzka, choć tym razem to powrót na stare śmieci. Po czteroletniej emigracji wracamy do Polski i mimo lekkich obaw jestem szalenie podekscytowana. Póki co nikt nas z San Francisco nie wygania i moglibyśmy dalej wieść tu spokojny żywot, ale jak celnie zauważyła moja koleżanka Magda „względny spokój to żaden argument żeby zostać”. No więc wracamy. I niech się dzieje. Przede mną intensywny miesiąc żegnania się z San Francisco. Ostatni moment żeby się  podouczać, nawąchaći i upchać w kieszeniach ten nadbagaż wrażeń, aby mieć co wspominać i o czym pisać w długie zimowe wieczory ;)

_MG_7637

Gdyby to książkowe podsumowanie roku jednak się odbyło, na jego czele znalazła by się książka autorstwa Naomi Pomeroy „Taste and Techniques”. Naomi Pomeroy to założycielka portlandzkiej restauracji Beast serwującej jej kuchnię autorską. Historia Naomi, która w kulinariach w znacznej mierze wyszkoliła się sama dzięki książkom kucharskim to wręcz filmowa historia o ambitnej kobiecie, która karmiła ludzi wbrew wszelkim usankcjonowanym regułom kulinarnego świata. Od klubu kolacyjnego do własnej restauracji, z przykrymi perypetiami po drodze. Tym bardziej cieszy happy end, którego zwieńczeniem jest ta książka. Naomi Pomeroy dokłada następną pozycję do kategorii książek kucharskich, która jest mi niezwykle droga. To książki podręczniki, gdzie oprócz przepisów znajdziemy dokładne wytłumaczenie procesu i użytych technik. To jedna z tych książek która nie dość, że nas zainspiruje to do tego sprawi, że będziemy lepszymi kucharzami. Książka jest pięknie wydana, na zdjęcia nie można przestać się patrzeć. Przepisy mają różną trudność i są piękną mieszanką klasycznej bistronomii z lekkimi akcentami współczesnej kuchni amerykańskiej.

Bardzo przykleiłam się do tej książki i przez tygodnie nie wypuszczałam jej z rąk. Pewnego dnia, kiedy pragnęłam zjeść coś lekkiego i warzywnego postanowiłam przyrządzić dwa przepisy: zarumienioną dynię i pieczone brukselki, które można spożywać same lub jako jeden z dodatków do dań mięsnych. Ja postanowiłam że wymieszam je razem wraz z bardzo ożywczym pietruszkowym winegretem (zrobionym mniej więcej według jeszcze innego przepisu z książki), chlebowymi grzankami i podam w formie sałatki -takiej  jesiennej panzanelli, która wspaniale wypełni czas oczekiwania na wiosenne nowalijki. Następne będą suflety. Ale to jak już się przeprowadzimy i wyjmiemy książki z pudełek :)

_MG_7636

Sałatka z dynią i pieczonymi brukselkami (2 porcje)

300 g brukselek

2 łyżki oliwy

sól, pieprz

Brukselki przetnij na pół i pozbaw odstających liści. Wrzuć je do miski, oprósz solą i pieprzem, polej oliwą i dokładnie wymieszaj. Wysyp na blaszkę i wstaw do piekarnika z opcją grill na 8 minut. Po tym czasie przemieszaj brukselki i kontynuuj pieczenie przez następne 6 minut. Brukselki w tym czasie powinny się stać się chrupkie i złociste z zewnątrz i jędrne w środku. Upieczone brukselki odłóż na bok.

2 małe dynie delikata

4 łyżki oliwy

Dynię opłucz, osusz, przekrój na pół wzdłuż. Wydrąż nasiona i następnie pokrój dynię na plastry o grubości ok 2 mm. Plasterki zmieszaj w misce z dwoma łyżkami oliwy. Pozostałe dwie łyżki rozgrzej na patelni. Kiedy tłuszcz się nagrzeje zacznij smażyć partiami plasterki dyni na złoty kolor z obu stron. Układaj plasterki w ten sposób, aby każdy miał wokół siebie trochę miejsca. Jeżeli ułożysz za dużo plasterków na raz dynia zamiast się usmażyć na złoto, po prostu się rozgotuje. Usmażoną dynię odłóż na bok. Możesz delikatnie odsączyć nadmiar tłuszczu przy pomocy ręcznika papierowego.  Przygotuj sos:

1 mała szalotka

2 łyżki białego octu winnego

1 łyżeczka soku z cytryny

 1 łyżeczka miodu

1/4 szklanki łagodnej oliwa z oliwek

1/2 pęczka pietruszki

1 garść uprażonych orzechów laskowych

1 szklanka grzanek chlebowych

Szalotkę i pietruszkę posiekaj możliwie najdrobniej. Ocet winny wymieszaj sokiem z cytryny i miodem. Cienką stróżką wlej olej (ok 1/4 szklanki) i ubij z octem i miodem. Przygotowany sos zmieszaj z szalotką i pietruszką. Odstaw na bok na 3 minuty.

Brukselkę, dynię i grzanki chlebowe umieść w jednej misce. Polej je przygotowanym sosem, delikatnie wymieszaj rękami, odstaw na 5 minut. Przełóż na talerz, posyp uprażonymi laskowymi. Podawaj natychmiast.

Smacznego!

_MG_7634

Najlepsza zupa świata z freekeh i pulpecikami

Zaraz po tym jak oddałam manuskrypt książki nadszedł dziwny czas. Im bliżej było zdania i końca projektu, tym mój notes wypełniał się pomysłami na nowe dania, bez których, jak mi się wydawało, książka nie mogła się obyć. W końcu jednak trzeba było powiedzieć stop, ale moja rozpędzona wyobraźnia nie bardzo chciała się temu poddać. Wypluwała kolejne pomysły, z których uzbierałaby się jedna trzecia następnej książki, a przecież prace nad pierwszą miały zająć jeszcze trochę czasu. Wymyśliłam więc, że przez chwilę, aby nieco się uspokoić zacznę gotować z przepisów innych. W trakcie pisania unikałam wertowania cudzych książek kucharskich, aby bardziej niż inspirować się innymi skupić się na swoich kulinarnych wspomnieniach. Fajnie też było zmienić paletę i oddać się na chwilę w czyjeś ręce.

_mg_1498

W ten oto sposób znowu zaczęłam wertować swoje ulubione „Jeruzalem” autorstwa Yotama Ottolenghi i Samiego Tamimi. Szukałam czegoś pożywnego i rozgrzewającego i tak oto trafiłam na pikantną zupę z freekeh i pulpecikami.

Freekeh to jedna z moich kulinarnych obsesji. Młoda, jeszcze zielona pszenica, której pola wypala się aby nabrała ciekawego dymnego smaku to pozycja wyjątkowa na półce z kaszami. Pamiętam gdy gotowałam ją po raz pierwszy, nie wiedząc zupełnie czego się spodziewać. Leżałam na kanapie, a z kuchenki dochodził mnie intensywny dymny zapach, który jak się okazało stanowił istotę niesamowitego smaku freekeh. Kocham wszytko co dymne, więc od tego pierwszego razu zapałałam do freekeh ogromną miłością.

Ta zupa to palestyńska wariacja na temat zupy hariry. Gęsta, rozgrzewająca i bardzo pożywna. Dodatek pulpecików winduje ją do ragi niezwykłego comfort food, a pomieszane smaki wyrazistych przypraw, aromatycznego mięsa wzmacniają się z każdym podgrzaniem zupy. Lista składników może brzmieć nieco egzotycznie, ale jak zawsze w takim przypadku warto zadać sobie trudu aby jak najbliżej zbliżyć się do oryginału. Zupa i tak będzie dobra, jeżeli zamiast mielonej jagnięciny użyjecie wołowiny, bulion zastąpicie wodą, a zamiast freekeh dosypiecie po prostu bulguru. Jeżeli jednak chcecie wspaniałego przeżycia odwiedźcie arabskie delikatesy i kupcie składniki takie jakie nakazuje przepis. I w pewien mroźny zimowy wieczór nagotujcie wielki gar tej niezwykłej zupy i nakarmcie jego zawartością siebie i swoich przyjaciół. Gwarantuję, że przez długo nie będziecie w stanie wymazać tego doświadczenia pamięci.

_mg_1522

Pikantna zupa z freekeh i pulpecikami ( 6 porcji)

400 g mielonej jagnięciny lub wołowiny

1 mała cebulka, drobno posiekana

2 łyżeczki drobno posiekanej pietruszki

1/2 łyżeczki zmielonego ziela angielskiego

1/4 łyżeczki zmielonego cynamonu

3 łyżki mąki

2 łyżki oliwy

1/2 łyżeczki soli i 1/4 łyżeczki pieprzu

W misce zmieszaj wszystkie składniki, dopraw solą i pieprzem. Pozagniataj przez chwilę mięso, aby puściło takie włókna, wtedy będzie lepiej trzymało kształt. Małe porcje mięsa uformuj w kulki wielkości orzecha włoskiego a następnie obtocz w mące. Na patelni rozgrzej oliwę i podsmaż mięso na złoto z każdej strony i odstaw na bok.

2 łyżki oliwy

1 duża cebula

3 ząbki czosnku

2 marchewki

2 nacie selera

3 pomidory

40 g przecieru pomidorowego

1 łyżka przyprawy bahrat

1 łyżka mielonej kolendry

1 kawałek kory cynamonowej

1 łyżka cukru

150 g połamanego freekeh

500 g bulionu drobiowego

500 g bulionu wołowego

świeża kolendra, cytryna do podania

Do dużego garnka wlej oliwę, lekko ją podgrzej i dodaj posiekaną cebulę i czosnek. Smaż przez około 5 minut, aż cebula się zeszkli. Dodaj pokrojoną w kostkę marchewkę i seler naciowy, smaż przez dwie minuty. Dodaj posiekane pomidory, przecier pomidorowy, przyprawy, cukier, dwie łyżeczki soli, pół łyżeczki pieprzu i gotuj minutę dłużej. Wmieszaj w to wszytko freekeh i gotuj przez następne dwie minuty.  Wlej oba buliony, 800 ml gorącej wody i dodaj pulpeciki. Zawartość garnka doprowadź do wrzenia, a następnie zmniejsz ogień i delikatnie gotuj zupę przez około 45 minut. Zupa powinna w tym czasie znacząca zgęstnieć. Raz na jakiś czas możesz delikatnie zupę przemieszać, bo freekeh ma tendencję do osiadania na spodzie garnka. Na sam koniec dopraw zupę solą i pieprzem według swojej preferencji smakowej. Podawaj posypaną świeżą kolendrą i pokropioną sokiem z cytryny.

_mg_1509-3

_mg_1528

 

 

„Opowiadania drewnianego stołu” – moja pierwsza…

Ponad dwa lata temu wymyśliłyśmy sobie razem z moją koleżanką Magdą, że sprawimy czytelnikom bloga uciechę i opublikujemy zbiór przepisów w wersji elektronicznej. I jak to często bywa, kiedy nadaje się sprawom obrót, chwilkę potem zgłosiło się do mnie wydawnictwo i zaproponowało wydanie książki na papierze…

okladka

Książka którą oddaję dzisiaj w Wasze ręce, to zbiór ulubionych przepisów na dania, które pojawiały się na moim improwizowanym stole, którymi raczyliśmy samych siebie oraz naszych licznych gości. To proste, nowoczesne i bezpretensjonalne jedzenie, które zaspokoi potrzeby ciała, ale przede wszystkim duszy. Znajdziecie tam propozycje na każdą porę dnia i roku. Część z przepisów znacie z bloga, ale prawie 100 z nich to propozycje całkiem nowe. Zadowoleni będą wszyscy bez względu na kulinarne wyznanie. Większość przepisów to przepisy wegetariańskie, ale mięsożercy również poczują się dopieszczeni. Ta książka to także podsumowanie blogowego rozdziału w mojej kulinarnej podróży (spokojnie, blog będzie trwał dalej ;) i mogę Wam obiecać, że to dopiero początek. Lista pomysłów na kolejne, nieco bardziej specjalistyczne wydawnictwa jest długa. A chęci do pracy nie brakuje ;)

Wierzę, że będzie się Wam dobrze gotowało z „Opowiadaniami…” i że dania dostarczą Wam niezapomnianych doznań. Każdy przepis opatrzony jest zdjęciem, a o wyjątkową szatę graficzną książki zadbała moja niezwykle utalentowana koleżanka Magda Valencia, więc mam nadzieję, że kartkowanie książki będzie dla Was niezwykle przyjemne.

Na razie ze względu na operacje wyrostka musiałam odwołać przyjazd do Polski, ale już niedługo wracamy na dobre, więc na pewno zorganizujemy jakieś spotkania autorskie. Książka dorobiła się swojego instagramowego konta, gdzie będę wrzucała Wasze zdjęcia, abyśmy nawzajem mogli się inspirować, chwalić i wymieniać uwagami. Wpadajcie!

Także tak. Od dzisiaj oficjalnie w księgarniach, Empikach i księgarniach internetowych:

„Opowiadania drewnianego stołu. 125 przepisów jak sprawić przyjemność sobie i bliskim”

wydawnictwo Septem, 288 stron, oprawa twarda

 

Deserowa pigwa do zamknięcia w słoiku


_mg_6569

Jesienią tamtego roku ogarnęło mnie szaleństwo robienia przetworów. Bardzo małych porcji dżemów i marmolad, ale robionych na tyle często, aby niemal tydzień po tygodniu upamiętnić przemykające przez sezony owoce. Marzy mi się spiżarka wypełniona małymi słoiczkami z pięknie wykaligrafowanymi etykietami, które rozdawałabym z rozkoszą ulubionym znajomym.

W robieniu słodkich przetworów jest coś kojącego, a sprawianie owoców to mój mała medytacja. Jest wiele szkół robienia dżemów, jak w każdej dziedzinie kulinarnej sztuki i tu można błysnąć pomysłami. Osobiście nie jestem purystką i lubię w słoiczkach łączyć różne smaki. Gruszkę z amaretto, morele z marakują, kiwi i żółtą limonkę, kardamon i mirabelkę. Wszystko dyskretne, gdzieś w tyle, aby tylko podkreślić właściwy smak owocu.

Sezon na cytrusy dopiero się rozkręca, już wyczekuję tych wspaniałości, których najprawdopodobniej nie spróbuję nigdzie indziej w świecie. Tymczasem na półkach persymony, jabłka, gruszki winogrona. I pigwy. Z tymi to nigdy nie wiadomo co zrobić. Każdy kto się z nimi zmagał wie, że to dość niewdzięczny owoc. Mało aromatyczny, gruboskóry w obejściu. Ale właśnie ta delikatność jest atutem pigwy. Gdy podda się ją aromatycznej gorącej kąpieli, po kilku godzinach zupełnie zmienia oblicze. I kolor.

Od nieatrakcyjnej bladości, do ponętnego różu. Tego uświadczycie, gdy zanurzycie ją w gorącym, słodkim syropie. Dorzućcie laskę wanilii, cynamon, kilka goździków. I patrzcie jak pięknie pigwa mięknie wam w oczach…

_mg_6573-2

 

Deserowa pigwa (2 słoiki)

4 dorodne owoce pigwy

4 szklanki wody

3 szklanki cukru

1 laska wanilii

1 łyżeczka goździków

1 arkusz papieru do pieczenia 

Z papieru do pieczenia wytnij kółko o średnicy garnka, w którym będziesz gotował pigwę. Na środku okręgu wytnij małe kółko, przez które będzie uciekać para. Pigwę obierz ze skórki i przekrój na pół. Bardzo dokładnie Wydrąż gniazda nasienne (bardzo przydatne będzie narzędzie do robienia kulek z melona) i każdą częśc pokrój mniej więcej na 4 ćwiarki (ale możesz też zachować całe półówki). Do garnka wlej wodę, dodaj cukier, ziarna z rozkrojonej laski wanilii i goździki. Doprowadź miksturę do wrzenia a następnie wrzuć do niej owoce. Zmniejsz gaz i przykryj owoce papierem do pieczenia i lekko go dociśnij do powierzchni wody (dzięki temu owoce będą całe zanurzone i równomiernie się ugotują). Gotuj pigwę przez kilka godzin ( u mnie około 2), aż zmięknie i nabierze pięknej, głęboko różowej barwy. Po ugotowaniu przełóż ją do słoika razem ze słodkim syropiem, możesz ją też zapasteryzować. Używaj jako dekoracji lub nadzienia do ciast i deserów. Ja uwielbiam ją jeść na śniadanie z kremowym labneh wymieszanym z wodą różaną.

_mg_6571